پنجره ها از مهمترين اجزاي ساختمان هستند. پنجره تامين كننده نور، گرما و زيبايي در ساختمان مي باشد و همچنين مي توان با باز و بسته كردن پنجره به محيط بيروني دسترسي داشت و ضمن تصفيه مناسب،هواي مطلوبي بدست آورد. البته اگر پنجره بطور صحيح ساخته و بكار گرفته نشود و يا در طراحي ساختمان ديدگاه هاي انرژي رعايت نشود و پنجره در موقعيت مناسب قرار نگيرد،عامل اصلي افت حرارتي و برودتي در فصول سرد و گرم سال مي شود.

از نظر ميزان مصرف انرژي پنجره اي كه مقاومت حرارتي آن بيشتر باشد مناسبتر است و بطور كمي ميزان مقاومت حرارتي  پنجره به عوامل زير بستگي دارد
1- نوع شيشه مورد استفاده (شيشه، پلاستيك، شيشه هاي با ضريب صدور انرژي پايين و شيشه هاي هوشمند)
2- تعداد لايه هاي شيشه موجود در پنجره (شيشه تك جداره، دو جداره و . . .)
3- ضخامت لايه هوايي ايجاد شده بين دو شيشه
4- مقاومت حرارتي يا ضريب هدايتي قاب پنجره
5- درزبندي و هوابندي در هنگام نصب
هر يك از پارامترهاي فوق نيز وابسته به مواد تشكيل دهنده، پنجره و كيفيت ساخت آن مي باشد.

پارامترهاي اساسي جهت دسته بندي پنجره ها از نظر كارائي انرژي

اتلاف حرارتي و گرماي خورشيد ورودي به ساختمان سبب جابجايي هوا از روزنه ها و درزهاي موجود در قسمت هاي مختلف پنجره مي شود. براي اين منظور به منظور مقايسه كارآيي پنجره ها از پارامتر نرخ نشت هوا (AL) استفاده مي شود. AL كمتر بيانگر جابجايي كمتر هوا از ميان درزهاي پنجره مي باشد.

ضريب عبور نور به خصوصيات اپتيكي لايه شيشه مورد استفاده در پنجره بستگي دارد و ضريب عبور نور بيشتر در پنجره بيانگر عبور نور مرئي در طول روز مي باشد. پنجره هاي با عبور نور بيشتر به منظور ديد بهتر و حداكثر استفاده از روشنايي در طول روز مناسبتر مي باشد.

ضريب گرماي ورودي تابش خورشيد (SHGC) بيانگر بخشي از انرژي گرمايي تابش مستقيم خورشيد است كه از ميان پنجره عبور مي كند و وارد اتاق مي شود و يا در شيشه جذب مي شود و سپس به اتاق انتقال مي يابد. SHGC كمتر، بيانگر ورود گرماي كمتر خورشيد به داخل ساختمان است.